Rocken voor een vrije wereld

Door Willem Jongeneelen

Maandag 5 december 2005 - „Doen jullie mee? Anders kun je net zo goed volgende keer naar de bejaardensoos gaan!“ Met die woorden betrekt zangeres Mireille Quist van de hardrockband Nodal Point het publiek bij hun optreden in Partycentrum Haestinge in Sint Maartensdijk op het eiland Tholen. Quist is een van de zangeressen op het eerste Women Who Rock Festival die zaterdag vooraan op het podium mogen laten zien en horen dat de rockwereld niet alleen een mannenaangelegenheid is.

Barry Scheepers is de drummer van de band Displayed. Dat trio mag ’s middags het festival met een verse portie grunge en punkrock openen. Hij is zelfs het enige lid van het mannelijke geslacht in de band. „De organisatie is prima en het idee om een festival met meiden in de spits te organiseren, verdient zeker een vervolg. Maar dan mogen er van mij ook meer andere genres in betrokken worden. Nu ligt de nadruk voornamelijk op metal.“

Het Roosendaalse Wicky en Miss Behaviour uit Bergen op Zoom zorgen met respectievelijk veel dansbeats en bluesrock in hun sets voor dat welkome andere geluid. Daarna zijn het toch weer de decibellen van scheurende gitaren, forse drumpartijen en dames die hun longen binnenstebuiten keren die de tot poppodium verbouwde sporthal vullen.

Omlijsting

Organisator Pierre Bouwens heeft naast de programmering van de groepen ook veel aandacht besteed aan de omlijsting van het festival. Late bezoekers die richting Haestinge lopen, worden verwelkomd door een vette walm die het frietkot al dan niet uitnodigend verspreid. Het groepje hangjongeren net buiten de ingang is met een bak frietspeciaal verzeild geraakt in zware gesprekken over school, te veel zuipen en vrijen in de buitenlucht. De motregen doet hen weer binnen belanden.

Daar krijgen ze al naar gelang hun leeftijd een stempel als ze met een geldig legitimatiebewijs aan kunnen tonen ouder dan zestien jaar te zijn. Anders wordt er voor hen géén alcohol getapt.

Wel mogen die jongeren een T-shirt met het opschrift ‘Biertje?’ aanschaffen bij een van de kraampjes die staan opgesteld. Of ze kunnen zich uitleven met hun skateboard op de halfronde ‘ramp’ die in de zaal staat opgesteld.

Dat laatste blijkt een groot succes; geen moment is de ‘ramp’ onbemand. Ook tijdens de optredens van de bands niet, en juist dat vindt een van de oudere jongeren nu juist weer een ramp.

Wel hebben de skaters het fatsoen om tijdens de gitaarclinics van Bergenaar Conrad Hultermans hun boards even te laten staan. Echte clinics worden het niet omdat Hultermans niet veel vragen op hem afgevuurd krijgt. „In die gevallen speel ik dan een aantal solonummers waarin een deel van mijn techniek goed te horen is. Ik wil aantonen dat je ook met een gitaar je gevoel kunt laten spreken en een sfeer kunt neerzetten. Het nummer ‘9/11’ over 11 september bevat zowel verbazing, boosheid als oosterse patronen als verwijzing naar de bron van het kwaad.“

Wat anderen met woorden doen, probeert deze fan van de technische gitaargod Joe Satriani met akkoorden te bereiken.

De kleuren zwart en legergroen lijken favoriet bij het publiek dat qua dwarsdoorsnede een redelijke gelijkenis vertoont met dat op Borstrock in het nabijgelegen Nieuw-Vossemeer ieder jaar. Met een kleine tweehonderd betalende bezoekers is het Women Who Rock Festival nog lang niet waar het wil zijn. Omdat de kosten laag gehouden zijn, begint de organisatie niet meteen met verlies. Maar om met bekendere artiesten op de proppen te komen én meer mensen te trekken, lijken sponsoren en overheidssteun onontbeerlijk.

De achttienjarige Anneloes Oudesluijs uit Sint-Maartensdijk is blij met dit initiatief. Ze vindt dat er voor haar leeftijdscategorie nauwelijks iets in haar woonplaats te beleven is.

Net zoals veel anderen komt ook zij op de plaatselijke band Tears Of Blood af. „Als ik uitga op het eiland, dan gebeurt dat in Sint-Annaland. Maar het enige café dat daar rockmuziek draaide, is overgestapt op gabber en dat is helemaal niet mijn ding.“

Het festival wordt afgesloten met twee stevige optredens met regionaal metalbloed. Vooral de gitaarsolo’s van Ron Berger in de stijl van Van Halen maken veel indruk. Zijn band Nodal Point laat op het einde van de set het publiek keihard hun eigen interpretatie van ‘Rocking In A Free World’ van Neil Young meezingen. Het heeft wel iets van een nieuw volkslied voor jong Tholen.

Het kleine brutaaltje Esther Vroegop van coverband Tears Of Blood die met successen van Black Sabbath, Nirvana en Metallica het festival feestelijk headbangend afsluit, gaat tekstueel waarschijnlijk geheel onbewust nog een stukje verder. Met de korte stekelige haren rechtovereind en getooid in een paar opvallende netkousen, gilt ze met haar prima strot ‘Breaking The Law, Breaking The Law!’

Eigenlijk doet de band dat al een beetje. Het is al dik na middernacht en voor een deel van het eiland heerst dan al de verplichte zondagsrust.